Το όνοµα της Γλυκερίας θα το δεις να φιγουράρει στις 3 πρώτες θέσεις σε όλους τους ορεινούς αγώνες της χώρας, αφού καταρρίπτει το ένα ρεκόρ µετά το άλλο. Γι’ αυτό και είναι η πλέον κατάλληλη να µας µιλήσει για το mountain running.

Από την Τάνια Μαρκουτσά

Ποια είναι η Γλυκερία Τζιατζιά
Όσο αναπάντεχα αποφάσισε να ασχοληθεί µε το τρέξιµο στο βουνό -χωρίς να ξέρει καν περί τίνος πρόκειται- τόσο γρήγορα εντυπωσίασε µε τις επιδόσεις της. Όλα ξεκίνησαν πριν από τρία χρόνια, όταν στον πρώτο κιόλας αγώνα, η Γλυκερία κατέκτησε την πρώτη θέση. Από τότε ανακηρύχθηκε η «Μεγαλύτερη Ελπίδα για το Μέλλον» και ψηφίστηκε η «Καλύτερη Αθλήτρια Trail». Είναι η πρώτη γυναίκα που τερµάτισε τρίτη σε αγώνα Μarathon 42km σηµειώνοντας νέο ρεκόρ κατηγορίας. Έχει σπουδάσει φυσιοθεραπεία κι ελπίζει να ασχοληθεί σύντοµα µε το µεταπτυχιακό της. Προς το παρόν στοχεύει µόνο στην κορυφή!

Τι είναι καλύτερο από το τρέξιµο; Να τρέχεις στο βουνό… Η σχέση της 24χρονης Γλυκερίας µε το βουνό ξεκίνησε από τα παιδικά της χρόνια, αλλά τότε δεν φανταζόταν καν πώς θα εξελισσόταν. «Μεγάλωσα σε ένα χωριό των Τρικάλων, στους πρόποδες του όρους Κόζιακας, και θυµάµαι αµέτρητες εξορµήσεις µε τους γονείς και τα αδέρφια µου στο βουνό. Η αλήθεια είναι πως τότε δεν συνειδητοποιούσα πόσο µου άρεσε. Σήµερα είναι µια σχέση αγάπης». Γλυκιά, σεµνή και προσγειωµένη, σε κερδίζει µε την πρώτη µατιά, αλλά είναι πραγµατικά δύσκολο να διακρίνεις το πείσµα και τη δύναµη που κρύβει µέσα του αυτό το γελαστό κορίτσι. «Έχω πολλές όµορφες στιγµές εκεί έξω. Μία από αυτές ήταν όταν είδα για πρώτη φορά το επιβλητικό Matterhorn από τα 3.000 µέτρα υψόµετρο στη διάρκεια ενός αγώνα στην Ελβετία. Άλλη µία ήταν όταν πήρα το βάπτισµα της κορυφής του Μύτικα στον Όλυµπο πριν από έναν χρόνο. Είναι τόσες πολλές…» διηγείται. Τη ρωτάω γιατί προτιµάει το βουνό από τον δρόµο παρά τις δυσκολίες που έχει το άθληµα. Μου απαντά ότι για εκείνη το βουνό είναι περιπέτεια. «Είναι ένα άθληµα αντοχής και ταυτόχρονα διαχείρισης εξωτερικών παραγόντων. Απαιτεί άνεση κι εξοικείωση µε το περιβάλλον και αυτός είναι ο λόγος που το προτιµώ. Αισθάνοµαι ελεύθερη. Δεν έχει υπάρξει ούτε µία φορά που να µη µου άρεσε». Η Γλυκερία παραδέχεται ότι ένας από τους λόγους που το αγαπά τόσο είναι η κατάκτηση. «Όχι µόνο έχεις καταφέρει να τρέξεις µερικά χιλιόµετρα, αλλά έχεις “κατακτήσει” και µία κορυφή ή ένα φαράγγι, ή έχεις δει ένα ξηµέρωµα από ψηλά. Αξίες και στιγµές µοναδικές. Για µένα αυτός ο χώρος δεν έχει κάτι αρνητικό, αν και αντιµετωπίζουµε προβλήµατα και δυσκολίες, όπως έδαφος µε πέτρες, αγκάθια, δύσκολες ανηφόρες κ.λπ. Υπάρχουν πράγµατα που µε φοβίζουν, όχι µόνο στο βουνό αλλά και στη ζωή γενικά. Όταν προκύπτει µια δυσκολία, προσπαθώ να µην επικεντρώνοµαι στον φόβο, αλλά στον τρόποαντιµετώπισής της. Όταν φοβόµαστε κάτι, πρέπει να το αναλύουµε, να εντοπίζουµε τους λόγους που το φοβόµαστε. Μπορεί να είναι απλώς εξιδανικευµένο και υπερτιµηµένο».

Η προπόνηση
«Το ιδανικό θα ήταν η προπόνηση να γίνεται σε ορεινό πεδίο καθηµερινά και ίσως 2-3 φορές την εβδοµάδα σε επίπεδες διαδροµές. Ωστόσο, επειδή ζω στην Αθήνα, κάνω το αντίθετο», λέει η Γλυκερία, που ελπίζει σύντοµα να έχει τη δυνατότητα να προπονηθεί σε πιο κατάλληλες συνθήκες. «Ίσως είναι αρκετό, ίσως όχι. Τα επόµενα χρόνια ελπίζω να µετακοµίσω σε έναν τόπο όπου να µπορώ να κινούµαι καθηµερινά στο βουνό». Τα πιο σηµαντικά εφόδια όταν τρέχεις είναι το σακίδιο υδροδοσίας και τροφοδοσίας µού εξηγεί. «Πρόκειται για ένα γιλέκο που ζυγίζει 100 γραµµάρια στο οποίο µεταφέρω πάντα νερό και τροφή σε περίπτωση που χρειαστεί να παραµείνω περισσότερη ώρα στο βουνό. Επίσης, αυτό που δεν παραλείπω ποτέ είναι ένα ελαφρύ αντιανεµικό. Ο καιρός είναι πολύ διαφορετικός όσο ανεβαίνεις!» Ακούγεται απλό, αλλά δεν είναι. Απαιτεί πολύωρη κι εξαντλητική προπόνηση σε δύσκολες συνθήκες. Εύκολα θα µπορούσε κάποιος να υποθέσει ότι το mountain running δεν είναι για όλους. Η Γλυκερία διαφωνεί: «Για µένα το πιο σηµαντικό είναι να µη φοβάται κάποιος. Από εκεί και πέρα οι δεξιότητες βελτιώνονται. Δεν είναι απαραίτητο να υπάρχει κάποιο προσόν, αρκεί να σου αρέσει και να θες να βελτιωθείς».

Το λουλούδι
Η Γλυκερία έχει γίνει γνωστή ως «το κορίτσι µε το λουλούδι», γιατί σε όλους τους αγώνες στολίζει τα µαλλιά της µε ένα λουλούδι. «Έχει να κάνει µε το γεγονός ότι αγαπώ τα λουλούδια! Έχω πάντα µερικά στη βεράντα µου. Έκοψα και έβαλα ένα στα µαλλιά µου σε µια προπόνηση, µου άρεσε κι έγινε το γούρι µου! Φέτος, δεν έτρεξα σε κανέναν αγώνα χωρίς να φοράω λουλούδια!»

Το βουνό
«Ένας από τους πιο όµορφους αγώνες που έχω συµµετάσχει είναι «The North Face Zagori Mountain Running 42km». Ένας αγώνας που δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από τους αντίστοιχους του εξωτερικού. Ζαγόρι σηµαίνει «ο τόπος πίσω από το βουνό» και πραγµατικά ανεβαίνοντας συνειδητοποιείς τη µοναδικότητα του τοπίου, µε αποτέλεσµα να δηµιουργείς τις οµορφότερες αναµνήσεις», εξοµολογείται ενώ συγχρόνως κάνει όνειρα για το µέλλον: «Είναι πολλά τα βουνά που µε ενθουσιάζουν. Θα ήθελα να τρέξω στους Δολοµίτες της Ιταλίας και, γιατί όχι, κάποια στιγµή στα Ιµαλάια.

ΑΦΗΣΤΕ ΜΙΑ ΑΠΑΝΤΗΣΗ